Μονολαουρίνη: Γιατί να συμπληρώσετε με αυτό το φυσικό αντιμικροβιακό;

Η μονολαουρίνη είναι ένα λίπος που βρίσκεται στο μητρικό γάλα όπου φαίνεται να παίζει ρόλο ως φυσικό αντισηπτικό. Βρίσκεται επίσης στο λάδι καρύδας και μπορεί επίσης να σχηματιστεί στο ανθρώπινο σώμα από το λαυρικό οξύ, το οποίο συνήθως συνθέτει περίπου το 50% του λίπους που υπάρχει στο λάδι καρύδας.

Η μονολαουρίνη, επίσης γνωστή ως μονολαυρικό γλυκερύλιο ή λαυρικό γλυκερύλιο είναι επίσης διαθέσιμη ως συμπλήρωμα διατροφής. Οι αντιμολυσματικές του ιδιότητες είναι γνωστές για πάνω από 50 χρόνια, αλλά υπήρξε μια σειρά πρόσφατων μελετών που εξετάζουν τα αντιιικά και αντιβακτηριακά αποτελέσματά του.

Τα φυσικά αντιμικροβιακά αποτελέσματα της μονολαουρίνης

Πολλοί ιοί, καθώς και βακτήρια και πρωτόζωα (παράσιτα), περιβάλλουν μια προστατευτική μεμβράνη που αποτελείται από λιπαρές ουσίες (λιπίδια). Η τρέχουσα έρευνα δείχνει ότι μονολαουρίνη καταστρέφει αυτά τα παθογόνα διαλύοντας τα λιπίδια στο λιπώδες περίβλημα που περιβάλλει τους οργανισμούς. Με άλλα λόγια, η μονολαυρίνη βασικά αποσυντάσσει την προστατευτική ασπίδα του οργανισμού προκαλώντας την εύκολη καταστροφή του από το ανοσοποιητικό σύστημα. 

Πρόσφατες μελέτες δείχνουν επίσης ότι η μονολαουρίνη έχει έναν άλλο μηχανισμό στη θανάτωση ορισμένων βακτηρίων παρεμβαίνοντας στην ικανότητα των βακτηρίων να αλληλεπιδρούν με τα κύτταρα που προσπαθεί να μολύνει.

Η μονολαουρίνη σκοτώνει ή απενεργοποιεί επίσης έναν αριθμό μυκήτων, μαγιάς και πρωτόζωων, συμπεριλαμβανομένων των Candida albicans, πολλών ειδών ringworm και Giardia lamblia.

Η μονολαουρίνη αναστέλλει και καταστρέφει το βιοφίλμ

Το βιοφίλμ αναφέρεται σε μια γλοιώδη, κολλητική μήτρα βακτηρίων ή ζύμης στενά συσκευασμένων μεταξύ τους που προσκολλώνται σε επιφάνειες συμπεριλαμβανομένης της επένδυσης του λεπτού εντέρου. Γενικά, η ζύμη και τα βακτήρια που σχηματίζουν βιοφίλμ είναι συχνά δύσκολο να απαλλαγούμε. Βασικά, αυτοί οι οργανισμοί σχηματίζουν το βιοφίλμ όταν απειλούνται. Είναι ένας μηχανισμός επιβίωσης και είναι ένας από τους κύριους παράγοντες που οδηγούν σε έναν οργανισμό να γίνει ανθεκτικός σε ένα αντιβιοτικό. Είναι σαν να σχηματίζουν ένα οδοφράγμα για να προστατευθούν. Είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους όταν η ζύμη ή τα βακτήρια υπεραναπτύσσονται στο λεπτό έντερο όπως συμβαίνει στο SIBO (μικροβιακή υπερανάπτυξη του λεπτού εντέρου), τα αντιβιοτικά δεν επιλύουν πραγματικά το πρόβλημα. Τα βακτήρια σχηματίζουν το βιοφίλμ και περιμένουν μέχρι το περιβάλλον να είναι απαλλαγμένο από τα αντιβιοτικά και ασφαλές για να αναπτυχθούν ξανά. Η μονολαουρίνη έχει αποδειχθεί ότι είναι πολύ αποτελεσματική στη διάλυση της μήτρας βιοφίλμ εκθέτοντας τα βακτήρια ή τη μαγιά στους φυσικούς παράγοντες που διατηρούν το λεπτό έντερο σχετικά απαλλαγμένο από μικρόβια. 

Τα βακτήρια που σχηματίζουν βιοφίλμ και οι ζύμες που αναπτύσσονται υπερβολικά στα έντερα συνδέονται συνήθως με σημαντικά αέρια και φούσκωμα. Αν και δεν υπάρχουν κλινικές μελέτες, εάν αυτή η επίδραση της μονολαυρίνης είναι τόσο αποτελεσματική στο σώμα μας όσο και σε πειραματικά μοντέλα, θα ήταν μια σημαντική ανακάλυψη. 

Η μονολαουρίνη ασκεί σημαντική δράση κατά της Candida Albicans

Το Candida albicans είναι ένας φυσιολογικός κάτοικος του ανθρώπινου σώματος. Μια πρόσφατη μελέτη του 2018 (Biol Pharm Bull. 2018; 41:1299-1302) υπογράμμισε την αντιμυκητιακή δράση της μονολαουρίνης έναντι των βιοφίλμ Candida albicans σε ποντίκια χρησιμοποιώντας μια μηχανική μορφή C. albicans που εμφανίζει φθορισμό (λάμψη) κάτω από το σωστό φως. Η αντιμυκητιασική δράση της μονολαουρίνης προσδιορίστηκε συγκρίνοντας ποντίκια που έλαβαν θεραπεία με εικονικό φάρμακο, μονολαουρίνη ή αντιμυκητιασικό φάρμακο (νυστατίνη). Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι από του στόματος τοπικές θεραπείες της μονολαουρίνης ήταν σχεδόν εξίσου αποτελεσματικές με τη νυστατίνη και άσκησαν σημαντική επίδραση στην ικανότητα του C. albicans να σχηματίζει βιοφίλμ. Το συμπέρασμα της μελέτης τα λέει όλα «Η συνολική μικροβιολογική ανάλυση των δειγμάτων γλώσσας ex-vivo επιβεβαίωσε την αποτελεσματικότητα της μονολαουρίνης ως ισχυρού αντιμυκητιασικού θεραπευτικού παράγοντα».

Οι κλινικές επιδράσεις της μονολαουρίνης αξιολογήθηκαν σε γυναίκες με κολπικές λοιμώξεις που οφείλονται στο C. albicans ή στο βακτήριο Gardnerella vaginalis (Αντιμικροβιακοί παράγοντες Chemother. 2010; 54:597-601). Οι κολπικές λοιμώξεις που οφείλονται σε αυτούς τους οργανισμούς είναι αρκετά συχνές με πολλές να γίνονται χρόνιες ή υποτροπιάζουσες. Δεδομένου ότι η μονολαουρίνη ασκεί δράση εναντίον και των δύο οργανισμών, σχεδιάστηκε μια τυχαιοποιημένη, διπλά τυφλή μελέτη για τη διερεύνηση των επιδράσεων της μονολαουρίνης στην κολπική μικροχλωρίδα. Γυναίκες αυτοχορηγούμενες ενδοκολπικές πηκτές που περιέχουν 0%, 0,5% ή 5% μονολαουρίνη κάθε 12 ώρες για 2 ημέρες. Τα κολπικά επιχρίσματα συλλέχθηκαν πριν και αμέσως μετά την πρώτη χορήγηση γέλης και 12 ώρες μετά την τελική χορήγηση γέλης. Τα επιχρίσματα δοκιμάστηκαν για Lactobacillus, Candida, G. vaginalis. Η μονολαουρίνη δεν είχε επίδραση στο κολπικό pH, αλλά ήταν αποτελεσματική στη σημαντική μείωση τόσο του Candida όσο και του G. vaginalis χωρίς να επηρεάζει τις συγκεντρώσεις του κολπικού Lactobacillus.

Αυτές οι δύο μελέτες που αναφέρθηκαν παραπάνω είναι σημαντικές για διάφορους λόγους, κυρίως δείχνει ότι οι αντιμικροβιακές επιδράσεις που παράγει η μονολαουρίνη σε μελέτες κυττάρων και δοκιμαστικών σωλήνων μεταφράζονται σε μελέτες σε ζώα και ανθρώπους. Εάν αυτό ισχύει για όλους τους μικροοργανισμούς έναντι των οποίων η μονολαουρίνη δείχνει δραστηριότητα, ιδιαίτερα για τους ιούς, τότε η μονολαουρίνη θα ήταν μια σημαντική ιατρική πρόοδος.

Συνιστώμενη δοσολογία μονολαουρίνης: 

Η γενική σύσταση με την μονολαουρίνη ως συμπλήρωμα διατροφής είναι να ξεκινήσετε με 750 mg μονολαουρίνης δύο έως τρεις φορές την ημέρα για μία εβδομάδα και στη συνέχεια να αυξήσετε τη δόση στα 1.500 mg δύο τρεις φορές την ημέρα για άλλη εβδομάδα. Εάν χρειαστεί, η δοσολογία μπορεί να αυξηθεί στα 3.000 mg δύο έως τρεις φορές την ημέρα. Γενικά η χρήση διακόπτεται όταν δεν υπάρχει πλέον προφανής ανάγκη.

Είναι ασφαλής η μονολαουρίνη;

Η μονολαουρίνη αναγνωρίζεται γενικά ως ασφαλής (GRAS) από την Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων των Ηνωμένων Πολιτειών (FDA). Στην πραγματικότητα χρησιμοποιείται σε σχετικά υψηλή δοσολογία στις ζωοτροφές ως φυσικό αντιμικροβιακό. Είναι ενδιαφέρον ότι εξοικονομεί την αντιμικροβιακή του δράση σε σημαντικά γαστρεντερικά βακτήρια που προάγουν την υγεία. Αν και προφανώς πολύ ασφαλής, ωστόσο η μονολαουρίνη πρέπει να αποφεύγεται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του θηλασμού λόγω έλλειψης δεδομένων ασφαλείας.